اوتیسم یک اختلال است، نه یک بیماری، که در سه سال اول زندگی ظاهر می‌شود و مادام العمر با فرد باقی می‌ماند. این اختلال بیشتر به دلیل مشکلات در ارتباط و تعاملات اجتماعی، همچنین به خاطر رفتارهای کلیشه‌ای و مشکلات حسی و رفتاری شناخته می‌شود. افراد مبتلا به اوتیسم جهان را به شکلی متفاوت از دیگران درک می‌کنند، که این موضوع تعاملاتشان با جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اوتیسم دارای طیف وسیعی از نشانه‌هاست و می‌توان آن را از درجات خفیف تا شدید تقسیم‌بندی کرد. علائم اوتیسم از فردی به فرد دیگر متفاوت است، و بنابراین، هر فرد ممکن است ترکیب متفاوتی از این رفتارها را نشان دهد. بنابراین، دو کودک با یک تشخیص ممکن است در رفتار و مهارت‌های خود تفاوت‌هایی داشته باشند.

اوتیسم به عنوان یک اختلال با عملکرد متفاوت شناخته می‌شود و افراد ممکن است از "شبه اوتیسم" یا "اوتیسم با عملکرد بالا و پایین" یاد کنند. با این حال، اهمیت دادن به درمان و پیشرفت آن مهم‌تر از نام بیماری است. با درمان مناسب و به موقع، این کودکان می‌توانند محتوای آموزشی را یاد بگیرند، رفتارهای مناسبی را نشان دهند، و در آینده مانند دیگر افراد جامعه زندگی کنند.

هر فرد مبتلا به اوتیسم دارای شخصیت منحصر به فرد خود است و ممکن است در برقراری ارتباطات کلامی و اجتماعی با چالش‌هایی روبرو شود. برخی از این کودکان ممکن است در شروع مکالمات دچار مشکل شوند و معمولاً به صورت یک‌طرفه در مورد موضوعات مورد علاقه خود صحبت می‌کنند.

در نتیجه، تشخیص دقیق اوتیسم و تعیین استراتژی‌های درمانی مناسب برای هر فرد، نیازمند دانش و تخصص کافی است.